Portal BHP dla Profesjonalistów - aktualności, akty prawne, porady 20 Wrzesień 2017 r. RSS
Facebook Twitter Google Plus

Komunikat UE w sprawie dyrektywy o czasie pracy

Data publikacji: 7 czerwca 2017 r.

Zagadnienie czasu pracy jest fundamentalnym prawem, które zasadza się w przepisach prawa europejskiego i międzynarodowego.

Dyrektywa o czasie pracy ustanawia minimalne wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w kontekście czasu pracy. Pierwsza dyrektywa  93/104/WE, przyjęta w 1993 roku, została zmieniona w 2000 roku na mocy dyrektywy 2000/34/WE, a następnie skonsolidowano je tworząc dyrektywę 2003/88/WE.
Celem wydanego komunikatu jest zwiększenie pewności i jasności prawa oraz umożliwienie państwom członkowskim pełniejszego wdrożenia dyrektywy, tak aby przyniosła ona większe korzyści obywatelom, przedsiębiorstwom i organom publicznym.
Komunikat w sprawie dyrektywy 2003/88/WE obejmuje m.in.:
1. Definicje czasu pracy i okresów odpoczynku oraz wyjaśnienie zagadnień: pora nocna, pracownik wykonujący prace w porze nocnej, praca zmianowa;
2. Minimalny wymiar okresów odpoczynków:

  • odpoczynek dobowy – każdemu pracownikowi przysługuje 11 nieprzerwanych godzin odpoczynku;
  • przerwy – w sytuacji, gdy dzień roboczy jest dłuższy niż sześć godzin, każdy pracownik jest uprawniony do przerwy na odpoczynek, której szczegóły, w tym długość i warunki przyznania, ustala się w układach zbiorowych pracy lub porozumieniach zawartych między partnerami społecznymi, lub, wobec braku takich porozumień, w przepisach krajowych;
  • odpoczynek tygodniowy - każdy pracownik jest uprawniony w okresie siedmiodniowym do minimalnego nieprzerwanego okresu odpoczynku w wymiarze 24 godzin oraz również do odpoczynku dobowego w wymiarze 11 godzin;

3. Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy - ustalono, że maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy wynosi 48 w każdym okresie siedmiodniowym;
4. Całoroczny płatny urlop:
każdy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej;

  • wynagrodzenie podczas całorocznego urlopu - pracownik musi otrzymywać swoje zwykłe wynagrodzenie za ten okres odpoczynku;
  • uprawnienia do dodatkowego urlopu - jeżeli państwa członkowskie przewidują dodatkowy okres urlopu corocznego przekraczający cztery tygodnie wymagane na mocy dyrektywy, mogą one zadecydować, czy przyznawać ekwiwalent pieniężny pracownikom, którzy nie mogli skorzystać z tego urlopu podczas stosunku pracy, oraz mogą określić warunki dotyczące wypłaty tego dodatkowego ekwiwalentu;
  • urlop macierzyński - celem urlopu macierzyńskiego jest ochrona kondycji biologicznej kobiety podczas ciąży i po jej zakończeniu oraz ochrona specjalnej więzi między kobietą a jej dzieckiem w okresie poporodowym. Pracownica musi być w stanie wykorzystać urlop coroczny w okresie innym niż urlop macierzyński, również w przypadku, gdy termin urlopu macierzyńskiego zbiega się z ogólnym okresem urlopu corocznego ustalonego w drodze układu zbiorowego w odniesieniu do wszystkich pracowników;
  • zwolnienie chorobowe - pracownicy na zwolnieniu chorobowym zachowują prawo do gromadzenia corocznego płatnego urlopu. Dyrektywa określa, że kwestię dopuszczenia lub zabronienia korzystania z urlopu corocznego podczas zwolnienia chorobowego pozostawia państwom członkowskim;
Komentarze (0) dodaj komentarz
Zaloguj się aby dodać komentarz lub edytować istniejący. Jeśli nie masz jeszcze konta możesz je założyć tutaj