Elastyczne formy zatrudniania pracowników

Elastyczne formy zatrudniania pracowników

Co możemy rozumieć pod pojęciem elastycznych form zatrudniania? Co to jest flexicurity?

Elastyczne formy zatrudniania to system zatrudnienia, który różni się od tradycyjnego, sztywnego modelu pracy - czyli umowy o pracę, na pełny etat, pracy wykonywanej w siedzibie pracodawcy.

Elastyczne formy zatrudnienia różnią się od tradycyjnego modelu zatrudniania przede wszystkim:

  1. Miejscem pracy (do elastycznych form zatrudnienia zaliczymy m.in.: teleprace);
  2. Czasem pracy (praca w niepełnym wymiarze czasu);
  3. Stosunkiem pracy (brak umowy o pracę, a w zamian umowa zlecenie, bądź umowa o dzieło);
  4. Sposobem wynagradzania (wynagradzanie zadaniowe).

Do elastycznych form zatrudnienia możemy zaliczyć m.in.:

  • pracę na podstawie umowy na czas określony;
  • telepracę;
  • pracę na zastępstwo;
  • pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy;
  • pracę tymczasową;
  • umowy cywilno-prawne m.in.: umowa zlecenie, umowa o dzieło;
  • wypożyczanie pracowników.

Elastyczne formy zatrudnienia, zwane inaczej flexicurity to współczesny model rynku pracy, który ma na celu łączenie w sobie idei bezpieczeństwa i elastyczności w zatrudnieniu.

Jest to forma niewątpliwie korzystna dla pracodawcy, może on w ten sposób zarządzać efektywnie firmą, oraz tworzyć takie formy zatrudnienia, które będą odpowiadały jego aktualnemu zapotrzebowaniu.

Taka forma zatrudnienia jest także korzystana dla osób, które z różnych przyczyn nie mogą podjąć pracy w pełnym wymiarze godzin. Przykładem będzie kobieta w ciąży lub wychowująca dziecko, czy osoba pracująca ale szukająca dodatkowych zleceń.

Wybrane formy elastycznego zatrudnienia pracowników

Ad 1) Praca na podstawie umowy na czas określony

Cechą wyróżniającą tę formę zatrudnienia od pozostałych jest konieczność określenia terminu końcowego, do którego ma trwać umowa, w momencie zawierania porozumienia. Może odbyć się to za pomocą określenia czasu obowiązywania umowy np. na okres 1 roku, wyznaczenia konkretnej daty np. 10.10.2019 r., czy wskazanie zdarzenia przyszłego, w którym konkretna data jest nieznana (ma to miejsce np. przy umowie na zastępstwo, aż do powrotu nieobecnego pracownika).

Umowa na czas określony zwana jest także umową terminową. W przypadku tych umów stosunek pracy wygasa automatycznie po terminie umowy, jeżeli nie zostanie ona przedłużona na kolejny okres.

Po nowelizacji Kodeksu pracy w 2016 r., umowy na czas określony mogą być zawierane z pracownikami na okres 3 lat (tj. 3 miesiące umowy na okres próbny i 33 miesiące umowy na czas określony), a łączna liczba takich umów z tym samym pracownikiem nie może przekroczyć trzech. Oznacza to, że w przypadku przekroczenia tych limitów, następna umowa o pracę (czyli czwarta) z mocy prawa przekształci się w umowę o pracę na czas nieokreślony.

Zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu pracy okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony uzależniony jest od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:

- 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,

- 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy,

- 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

Skomentuj