Klasy odporności pożarowej i odporności ogniowej

Przepisy zawarte w warunkach technicznych ustanawiają pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części: „A”, „B”, „C”, „D” i „E”.

Elementy budynku, odpowiednio do jego klasy odporności pożarowej, powinny w zakresie klasy odporności ogniowej spełniać, z zastrzeżeniem ścianek działowych oddzielających od siebie pomieszczenia, dla których określa się łącznie długość przejścia ewakuacyjnego, co najmniej wymagania określone w tabeli 4.1.

Tab. 4.1. Wymagania dot. klasy odporności pożarowej

Klasa odporności pożarowej budynku

Klasa odporności ogniowej elementów budynku5)

główna konstrukcja nośna

konstrukcja dachu

strop1)

ściana zewnętrzna1),2)

ściana wewnętrzna1)

przekrycie dachu3)

1

2

3

4

5

6

7

„A”

R 240

R 30

R E I 120

E I 120

(o↔i)

E I 60

RE 30

„B”

R 120

R 30

R E I 60

E I 60

(o↔i)

E I 304)

RE 30

„C”

R 60

R 15

R E I 60

E I 30

(o↔i)

E I 154)

RE 15

„D”

R 30

(-)

R E I 30

E I 30

(o↔i)

(-)

(-)

„E”

(-)

(-)

(-)

(-)

(-)

(-)

Oznaczenia w tabeli:

R  – nośność ogniowa (w minutach), określona zgodnie z Polską Normą dotyczącą zasad ustalania klas odporności ogniowej elementów budynku,

E – szczelność ogniowa (w minutach), określona jw.,

I   – izolacyjność ogniowa (w minutach), określona jw.,

(-) – nie stawia się wymagań.

1) Jeżeli przegroda jest częścią głównej konstrukcji nośnej, powinna spełniać także kryteria nośności ogniowej (R) odpowiednio do wymagań zawartych w kol. 2 i 3 dla danej klasy odporności pożarowej budynku.

2) Klasa odporności ogniowej dotyczy pasa międzykondygnacyjnego wraz z połączeniem ze stropem.

3) Wymagania nie dotyczą naświetli dachowych, świetlików, lukarn i okien połaciowych (z zastrzeżeniem § 218 przepisów techniczno-budowlanych), jeśli otwory w połaci dachowej nie zajmują więcej niż 20% jej powierzchni; nie dotyczą także budynku, w którym nad najwyższą kondygnacją znajduje się strop albo inna przegroda, spełniająca kryteria określone w kol. 4.

4) Dla ścian komór zsypu wymaga się E I 60, a dla drzwi komór zsypu – E I 30.

5) Klasa odporności ogniowej dotyczy elementów wraz z uszczelnieniami złączy i dylatacjami.

Wymagania zawarte w tabeli 4.1 nie dotyczą – jak już wspomniano – ścianek działowych oddzielających od siebie pomieszczenia, dla których określa się łącznie długość przejścia ewakuacyjnego (o czym jest mowa w rozdziale dotyczącym ewakuacji).

Elementy budynku, o których mowa w tabeli 4.1, powinny być zaliczone do nierozprzestrzeniających ognia (NRO), przy czym dopuszcza się zastosowanie słabo rozprzestrzeniających ogień dla:

1) elementów budynku o jednej kondygnacji nadziemnej ZL IV oraz PM o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 500 MJ/m2,

2) ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz elementów konstrukcji dachu i jego przekrycia w budynku PM niskim o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 1000 MJ/m2,

3) ścian zewnętrznych w budynku niskim ZL IV.

Dodatkowe wymagania dotyczące odporności ogniowej, jakie stawiają przed elementami budowlanymi warunki techniczne:

— dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian zewnętrznych klasy D z rdzeniem klasy E z uwagi na reakcję na ogień, jeżeli okładzina wewnętrzna jest niepalna, a ściana jest nierozprzestrzeniająca ognia przy działaniu ognia od strony elewacji,

— dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian wewnętrznych klasy D z uwagi na reakcję na ogień,

— w ścianach zewnętrznych budynku ZL II dopuszcza się na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu zastosowanie izolacji cieplnej palnej, jeżeli osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest niepalna i ma klasę odporności ogniowej co najmniej:

a) w budynku klasy odporności pożarowej „B” – E I 60,

b) w budynku klasy odporności pożarowej „C” i „D” – E I 30,

— dopuszcza się stosowanie klap dymowych z materiałów łatwo zapalnych w dachach i stropodachach,

— strop tworzący w pomieszczeniu dodatkowy poziom (antresolę) przeznaczony do użytku dla więcej niż 10 osób, a także konstrukcja nośna antresoli, powinny odpowiadać wymaganiom wynikającym z klasy odporności pożarowej budynku, lecz nie mniejszym niż dla klasy „D”, z zastrzeżeniem wymagań dotyczących budynków wyposażonych w stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne z wyjątkiem ZL II oraz wielokondygnacyjnych budynków wysokich (W) i wysokościowych (WW),

— w budynku, na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu, okładzina elewacyjna i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej powinny być wykonane z materiałów niepalnych,

— dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego wzniesionego przed dniem 1 kwietnia 1995 r., o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

Wymagana klasa odporności pożarowej dla budynku zaliczonego do jednej kategorii ZL określona została w tabeli 4.2.

Tab. 4.2. Klasa odporności pożarowej budynku ZL

Budynek

ZL I

ZL II

ZL III

ZL IV

ZL V

niski (N)

„B”

„B”

„C”

„D”

„C”

średniowysoki (SW)

„B”

„B”

„B”

„C”

„B”

wysoki (W)

„B”

„B”

„B”

„B”

„B”

wysokościowy (WW)

„A”

„A”

„A”

„B”

„A”

Z uwagi na stosunkowo niewielkie zagrożenie pożarowe występujące w niektórych budynkach niskich, dopuszczalne jest obniżenie wymaganej klasy odporności pożarowej w niektórych budynkach do poziomu, który określa tabela 4.3. Dzięki temu inwestor może obniżyć koszty inwestycji nie powodując wzrostu zagrożenia dla osób oraz obiektu.

Tab. 4.3. Dopuszczalne obniżenie odporności pożarowej

Liczba kondygnacji nadziemnych

ZL I

ZL II

ZL III

1

„D”

„D”

„D”

2*)

„C”

„C”

„D”

*) Gdy poziom stropu nad pierwszą kondygnacją jest na wysokości nie większej niż 9 m nad poziomem terenu. 

Jak widać, decydującymi o klasie odporności pożarowej budynku zakwalifikowanego do kategorii ZL czynnikami są przede wszystkim jego wysokość oraz kategoria zagrożenia ludzi. W przypadku zaś budynku PM wymagana klasa odporności pożarowej uzależniona jest od wysokości tego budynku oraz od gęstości obciążenia ogniowego, co przedstawione zostało w tabeli 4.4.

Tab. 4.4. Klasa odporności pożarowej budynku PM

Maksymalna gęstość

obciążenia ogniowego strefy pożarowej w budynku

Q [MJ/m2]

Budynek o jednej kondygnacji nadziemnej (bez ograniczenia wysokości)

Budynek wielokondygnacyjny

niski

(N)

średniowysoki

(SW)

wysoki

(W)

wysokościowy

(WW)

Q ≤ 500

„E”

„D”

„C”

„B”

„B”

500 < Q ≤ 1000

„D”

„D”

„C”

„B”

„B”

1.000 < Q ≤ 2000

„C”

„C”

„C”

„B”

„B”

2.000 < Q ≤ 4000

„B”

„B”

„B”

*

*

Q > 4000

„A”

„A”

„A”

*

*

* Zgodnie z § 228 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) nie mogą występować takie budynki. 

Jeżeli natomiast występuje sytuacja, w której część podziemna budynku jest zaliczona do kategorii ZL, to klasę odporności pożarowej budynku ustala się, przyjmując jako liczbę jego kondygnacji lub jako jego w

Skomentuj