Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych

Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych

Pożar w budynku może rozprzestrzeniać się w bardzo szybkim tempie. Dlatego ważne jest uwzględnienie wymagań stawianych wyrobom budowlanym w zakresie reakcji na ogień.

Spełnienie wymagań stawianych wyrobom budowlanym w zakresie reakcji na ogień może zapewnić bezpieczeństwo ludziom, umożliwiając skuteczną i szybką ewakuację oraz zmniejszyć prędkość rozprzestrzeniania się pożaru, tym samym przyczynić się do zminimalizowania strat związanych z niszczycielskim działaniem ognia.

Wymagania te mogą się różnić w zależności od przeznaczenia pomieszczeń i budynku, w którym wyroby są instalowane.

Wymagania stawiane budynkom i stosowanych w nich wyrobach precyzuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnoszą się one przede wszystkim do reakcji na ogień wyrobów budowlanych, rozprzestrzeniania ognia i odporności ogniowej dla elementów budowlanych.

W Polsce stosowanie opisowych określeń dotyczących palności materiałów różni się od europejskich systemów klasyfikujących materiały budowlane.

W krajowych przepisach techniczno-budowlanych (patrz rozporządzenie powyżej) stopień palności i właściwości pożarowych określany jest za pomocą takich nazw jak:

  • Materiały niepalne,
  • Materiały palne, które dzielimy na:
  • niezapalne,
  • trudno zapalne,
  • łatwo zapalne,

a także materiały nierozprzestrzeniające ognia, słabo rozprzestrzeniające ogień czy samogasnące.

Natomiast wymagania europejskie stosują system euroklas, klasyfikując materiały budowlane pod względem reakcji na ogień jako klasy: A1, A2, B, C, D, E, F wraz z kryteriami dodatkowym uwzględniającymi wydzielanie dymu oraz występowanie płonących kropli. Podstawę kwalifikacji stanowi norma PN-EN 13501-1 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków – Część 1 : Klasyfikacja na podstawie badań reakcji na ogień. 

Najbezpieczniejszym wyrobem jest produkt z Euroklasą A1, a następnie A2 i B. Produkty znajdujące się w klasach C, D, E oraz F, badane w pomieszczeniu w skali naturalnej (RCT – Room Corner Test) doprowadzają do rozgorzenia, czyli gwałtownego, wybuchowego rozprzestrzeniania się ognia, charakteryzującego się skokowym wzrostem temperatury.

Europejska Kwalifikacja Ogniowa uwzględnia trzy podstawowe kryteria oceny materiałów budowlanych:

  1. Euroklasa wyrobu – wskazuje czy dany produkt przyczynia się do rozwoju pożaru, tzn. jak dużo i szybko wytwarza energii cieplnej,
  2. ilość i szybkość wytwarzanego dymu w warunkach pożaru (kryterium to nie dotyczy wyrobów z klasy A1, E i F),
  3. możliwość tworzenia się płonących kropel i odpadów, które mogą powodować dalsze rozprzestrzenianie się ognia i wywołać oparzenia skórne (kryterium to dotyczy materiałów z klas od A2 do E).

Najważniejszym kryterium w tej klasyfikacji jest Euroklasa wyrobu. Na jej podstawie można ocenić ryzyko rozgorzenia, czyli wybuchowego rozprzestrzeniania się ognia, następującego w chwili, gdy wszystkie palne materiały znajdujące się w pomieszczeniu stają w ogniu. Procesowi temu towarzyszy skokowy wzrost temperatury oraz przenoszenie się pożaru na inne pomieszczenia, Jak wskazują statystyki, w przypadku wystąpienia rozgorzenia wielokrotnie wzrastają straty materialne, a liczba ofiar  śmiertelnych jest 3-krotnie większa. 

Skomentuj