Nieobecność w pracy cz.1

Nieobecność w pracy cz.1

Przyczyn nieobecności w pracy może być wiele. Ważne, jest jednak, aby pracownik w dostateczny sposób mógł taką nieobecność usprawiedliwić.

W przypadku zaistnienia przyczyn uniemożliwiających stawienie się do pracy, pracownik obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić pracodawcę o przyczynie swojej nieobecności i przewidywanym okresie jej trwania, nie później jednak niż w drugim dniu nieobecności w  pracy.

Sposób zawiadomienia pracodawcy o przyczynie nieobecności w pracy powinien wynikać z przepisów obowiązujących w danym zakładzie pracy, np. z regulaminu pracy.

Jeżeli jednak u danego pracodawcy nie ma określonego sposobu zawiadomienia o przyczynie nieobecności pracownika w pracy, wówczas pracownik powiadamia pracodawcę:

  • osobiście lub przez inną osobę,
  • telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności,
  • drogą pocztową, przy czym za termin zawiadomienia uważa się wtedy datę stempla pocztowego.

Jak już wcześniej wspomniano – pracownik ma obowiązek zawiadomić pracodawcę o swojej nieobecności w ciągu 2 dni. Niedotrzymanie tego terminu może zostać usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami, które uniemożliwiły dotrzymanie przez pracownika ustawowego terminu. Takimi okolicznościami mogą być: obłożna choroba połączona z brakiem lub nieobecnością domowników albo inne zdarzenie losowe.

Dowody usprawiedliwiające nieobecność pracownika w pracy można podzielić na dwie grupy:

  1. urzędowe,
  2. własne.

Ad. 1

Do dowodów urzędowych można zaliczyć:

  • zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,
  • decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego, wydaną zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych – w razie odosobnienia pracownika z przyczyn przewidzianych tymi przepisami,
  • imienne wezwanie pracownika do osobistego stawienia się, wystosowane przez:

− organ właściwy w sprawach powszechnego obowiązku obrony,

− organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego,

− sąd,

− prokuraturę,

− policję lub organ prowadzący postępowanie w sprawach o wykroczenia – w charakterze strony lub świadka w postępowaniu prowadzonym przed tymi organami.

Skomentuj