Podstawowe zasady resuscytacji dziecka i niemowlęcia

W krótkim tekście poniżej przedstawiamy podstawowe zasady resuscytacji dziecka i niemowlęcia. W przypadku resuscytacji za dziecko uważa się osobę od 1 roku życia do okresu pokwitania.

Podstawowe zasady resuscytacji dziecka

W przypadku resuscytacji za dziecko uważa się osobę od 1 roku życia do okresu pokwitania

– udrożnić drogi oddechowe poprzez lekkie uniesienie żuchwy, odginając lekko głowę w tył,

– wykonywać sztuczną wentylację metodą usta-usta lub usta-usta/nos z częstością 20—30 wdechów/min,

– przed rozpoczęciem uciskania klatki piersiowej wykonać 5 wdechów,

– uciskanie klatki piersiowej wykonywać w następujący sposób — punkt ucisku to dolna połowa mostka, masaż prowadzony za pomocą nasady jednej ręki z częstością ok. 100 ucisków/min tak, aby mostek uginał się o 1/3 głębokości klatki piersiowej (ok. 3 cm), dłonie ułożyć jeden palec powyżej dołu mostka,

– w przypadku jednego ratownika sztuczną wentylację + uciskanie klatki piersiowej prowadzić w stosunku 30:2,

– w przypadku dwóch ratowników sztuczną wentylację + uciskanie klatki piersiowej prowadzić w stosunku 15:2.

Uwaga: Stosunek uciśnięć klatki piersiowej do wentylacji (compression ventilation ratio – CV) u dzieci zależy, czy pomocy udziela jeden, czy więcej ratowników. Ratowników przedmedycznych, którzy zwykle nauczani są działania w pojedynkę, należy instruować, aby wykonywali 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy ratownicze, czyli tak samo jak w wytycznych dla dorosłych, co umożliwia każdemu, kto został przeszkolony w zakresie BLS, prowadzenie resuscytacji dzieci przy minimum dodatkowych informacji. Ratownicy, mający zawodowy obowiązek udzielania pomocy powinni się uczyć i stosować CV 15:2, jednak mogą użyć sekwencji 30:2 jeśli działają w pojedynkę, szczególnie gdy nie udaje się im osiągnąć wystarczającej liczby uciśnięć. Wentylacja pozostaje nadal bardzo istotnym elementem RKO w zatrzymaniu krążenia spowodowanym asfiksją. Ratowników, którzy nie są w stanie lub nie chcą prowadzid wentylacji usta-usta należy zachęcad do wykonywania RKO z wyłącznym uciskaniem klatki piersiowej. (Wytyczne Resuscytacji 2010)

Podkreśla się znaczenie jakości uciśnięć, które powinny byd wykonywane na odpowiednią głębokość, z możliwie najmniejszymi przerwami, aby zminimalizowad czas bez przepływu. Należy uciskać klatkę piersiową na co najmniej 1/3 jej wymiaru przednio-tylnego u wszystkich dzieci (tj. około 4 cm u niemowląt i około 5 cm u dzieci). Podkreśla się też znaczenie następującego po uciśnięciu całkowitego zwolnienia nacisku. Zarówno u niemowląt, jak i u dzieci częstośd uciśnięd powinna wynosid co najmniej 100/min, ale nie więcej niż 120/min. Technika ich wykonywania u niemowląt obejmuje uciskanie dwoma palcami w przypadku jednego ratownika oraz objęcie klatki piersiowej i uciskanie dwoma kciukami, jeśli ratowników jest dwóch lub więcej. U starszych dzieci, w zależności od wyboru ratownika, można zastosowad technikę uciskania jedną lub dwoma rękami. (Wytyczne Resuscytacji 2010)

Zgodnie z Wytycznymi Resuscytacji 2010

„Rozpoznanie zatrzymania krążenia – osoby z wykształceniem medycznym nie mogą w sposób wiarygodny ocenić obecności bądź braku tętna u niemowlęcia lub dziecka w czasie poniżej 10 sek. Powinni oni poszukiwać oznak życia, a jeżeli są pewni techniki badania mogą włączyć ocenę tętna do diagnostyki zatrzymania krążenia i zadecydować czy powinni rozpocząć uciśnięcia klatki piersiowej czy nie. Decyzja o rozpoczęciu RKO musi byd podjęta w czasie krótszym niż 10 sek. W zależności do wieku dziecka tętno można badad na tętnicy szyjnej (dzieci), ramiennej (niemowlęta) lub udowej (dzieci i niemowlęta).”

Podstawowe zasady resuscytacji niemowlęcia

Oddechy ratownicze dla niemowląt:
– umieść głowę w pozycji neutralnej (kiedy niemowlę leży na plecach, głowa jest zazwyczaj przygięta i może wymagać niewielkiego odchylenia) i unieś bródkę,
– nabierz powietrza, obejmij szczelnie swoimi ustami usta i nos dziecka upewniając się, że nie ma przecieku powietrza. Jeśli u starszego niemowlęcia nie można objąć ust i nosa, ratownik może próbować objąć swoimi ustami albo usta, albo nos niemowlęcia (jeśli tylko nos – należy zacisnąć usta, aby powietrze nie wydostawało się na zewnątrz),
– powoli wdmuchuj powietrze do ust i nosa niemowlęcia przez 1–1,5 sekundy, w ilości wystarczającej do widocznego uniesienia się klatki piersiowej;

– utrzymując odchylenie głowy i uniesienie żuchwy odsuń swoje usta od ust poszkodowanego i obserwuj, czy podczas wydechu opada klatka piersiowa;
– nabierz powietrza i powtórz opisaną sekwencję 5 razy. Zarówno u niemowlęcia, jak i u dziecka, jeśli wykonanie skutecznego oddechu natrafi a na trudność, drogi oddechowe mogą być niedrożne:
– otwórz usta dziecka i usuń z nich wszelkie widoczne przeszkody; nigdy nie staraj się usunąć ciała obcego na ślepo;
–  upewnij się, że głowa jest prawidłowo odchylona, bródka uniesiona oraz czy szyja nie jest nadmiernie odgięta;
– jeśli odgięcie głowy i uniesienie brody nie powoduje udrożnienia dróg oddechowych, spróbuj metody wysunięcia żuchwy;
– podejmij do 5 prób w celu uzyskania efektywnych oddechów, jeśli nadal jest to nieskuteczne, rozpocznij uciskanie klatki piersiowej

U wszystkich dzieci uciskaj dolną połowę mostka. Aby uniknąć uciśnięć nadbrzusza, zlokalizuj wyrostek mieczykowaty poprzez znalezienie miejsca, gdzie łuki żebrowe dolnych żeber łączą się ze sobą. Należy uciskać mostek na szerokość jednego palca powyżej tego punktu. Uciśnięcia powinny być wystarczające, aby obniżyć mostek o około jedną trzecią głębokości klatki piersiowej. Nie należy się obawiać, że uciska się za mocno: „Uciskaj szybko i mocno”. Należy całkowicie zwolnić ucisk i powtarzać tę czynność z częstością
co najmniej 100/min (ale nie przekraczając 120/min). Po 15 uciśnięciach należy odchylić głowę, unieść bródkę i wykonać dwa efektywne oddechy. Uciskanie klatki piersiowej i oddechy ratownicze powinno się kontynuować w stosunku 15 : 2. Najkorzystniejsza metoda uciskania klatki piersiowej różni się nieznacznie u dzieci i u niemowląt. Uciśnięcia klatki piersiowej u niemowląt. W przypadku uciśnięć klatki piersiowej prowadzonych przez jednego ratownika zalecane jest wykonanie tej procedury opuszkami dwóch palców. Jeżeli jest dwóch lub więcej ratowników, należy użyć techniki dwóch kciuków i dłoni obejmujących klatkę piersiową niemowlęcia. Należy umieścić
kciuki jeden obok drugiego w dolnej połowie mostka (jak powyżej), ułożone końcami w kierunku głowy niemowlęcia. Pozostałe rozpostarte palce obu dłoni obejmują dolną część klatki piersiowej, a końce palców podtrzymują plecy niemowlęcia. W obydwu metodach należy uciskać dolną część mostka tak, aby obniżyć mostek o około jedną trzecią głębokości klatki piersiowej.

Źródło

Skomentuj