Przemysł spożywczy – najpoważniejsze zagrożenia

Przemysł spożywczy – najpoważniejsze zagrożenia

W przemyśle spożywczym są używane maszyny, urządzenia i narzędzia, z których eksploatacji wynika duża liczba poważnych zagrożeń dla pracowników.

Ponadto pracownicy wykonują wiele niebezpiecznych czynności jak np. ręczne prace transportowe, obróbka mechaniczna (krojenie, cięcie), czy obróbka termiczna surowców. Najpoważniejsze zagrożenia dla pracowników w branży spożywczej wynikają właśnie w związku z realizacją wymienionych obróbek.

Obróbka termiczna

W 2012 roku w zakładzie produkcyjnym w Tomaszowie Mazowieckim miało miejsce zdarzenie potencjalnie wypadkowe – podczas czyszczenia patelni gastronomicznej, wykonywanego ręcznie przez pracownika, misa patelni opadła do pozycji pionowej. Podczas czyszczenia w misie znajdowała się woda o temperaturze bezpiecznej dla pracownika. Pracownik nie doznał obrażeń – został jedynie pomoczony wodą. Przyczyną zdarzenia było pęknięte zabezpieczenie misy. W trakcie procesu obróbki termicznej w misie znajduje się 40 litrów tłuszczu o temperaturze 150-190° C. Podobne zdarzenie podczas obróbki mogłoby doprowadzić do wypadku nawet ze skutkiem ciężkim bądź śmiertelnym.

Poparzenie jest trwałym uszkodzeniem części miękkich organizmu na skutek bezpośredniego działania m.in. wysokiej temperatury.

W zależności od ciężkości oparzenia dzielimy na trzy stopnie[1]:

  • oparzenie powierzchniowe – zniszczeniu ulega naskórek, bez uszkodzenia cebulek włosowych, gruczołów łojowych i potowych,
  • oparzenia głębokie – zniszczona zostaje znaczna część skóry z gruczołami łojowymi i płytko położone części mieszków włosowych i gruczołów potowych,
  • oparzenie całkowite – zniszczona cała warstwa skóry.

Ze względu na głębokość uszkodzenia skóry bądź tkanki podskórnej wyróżnia się 4 stopnie oparzeń[2]:

  • I stopień – pojawienie się na skórze zaczerwienienia z towarzyszącym piekącym bólem,
  • II stopień – pojawienie się na podłożu rumieńcowym pęcherzyków wypełnionych płynem surowicznym oraz silnego bólu,
  • III stopień – oparzenie dotyczy także tkanki podskórnej, skóra przybiera barwę białą, szarą lub ciemnobrązową,
  • IV stopień – zwęglenie tkanek i daleko posunięta martwica.

Ryzyko oparzenia można ocenić mierząc temperaturę powierzchni i porównując ją z ustalonymi progami oparzenia – granicą pomiędzy brakiem oparzenia a oparzeniem powierzchniowym skóry przy ustalonym czasie trwania kontaktu. Zakresy wartości progów oparzenia w kontakcie z ciałem stałym znajdują się w normie PN-EN ISO 13732-1:2009.

W przypadku wystąpienia poparzenia bardzo ważne jest jak najszybsze udzielenie pomocy poszkodowanemu i zapewnienie możliwie szybko opieki lekarskiej. Wskazane jest schłodzenie rany czystą zimną wodą przez kilkanaście minut – woda zmniejsza ból i zapobiega powstawaniu głębokich oparzeń.

 

[1] PN-EN ISO 13732-1:2009 – Ergonomia środowiska termicznego – Metody oceny reakcji człowieka na dotknięcie powierzchni – Część 1: Powierzchnie gorące

[2] Rączkowski Bogdan, BHP w praktyce, ODDK Gdańsk 2016

Skomentuj