Przyczyna zewnętrzna zdarzenia

Przyczyna zewnętrzna zdarzenia

Z przesłanki tej wynika możliwość uznania zdarzenia za wypadek przy pracy, jeśli zdarzenie to nastąpiło wskutek działania czynników (czynnika) zewnętrznych.

szkolenie

Stres psychiczny wywołany nieporozumieniem z przełożonym pracownika może być — zależnie od źródeł i przebiegu konfliktu — kwalifikowany jako zewnętrzna współprzyczyna udaru mózgu, gdy przełożony niewłaściwie czyni użytek z kompetencji do wydawania podwładnym poleceń dotyczących pracy.

Z uzasadnienia: Ponadprzeciętny stres psychiczny związany z wykonywa­niem pracowniczych obowiązków może być, w świetle utrwalonej judykatury Sądu Najwyższego, kwalifikowany jako współistotna przyczyna zewnętrzna nawet takich zdarzeń wypadkowych, jak zawał serca czy udar mózgu. Choroba miażdżycowa, jako ich przyczyna wewnętrzna, nie wyklucza więc uznania danego zawa­łu czy udaru za wypadek przy pracy zaistniały z tzw. mieszanych przyczyn. Otwarta pozostaje jedynie kwestia, jakie obciążenia psychiczne związane z wykonywaniem pracowniczych powinno­ści można dziś traktować jako normalne (zwykłe), a którym trze­ba by przypisywać charakter obciążeń szczególnych (ponadprze­ciętnych), uzasadniających upatrywanie w nich współistotnych, zewnętrznych przyczyn zdarzenia wypadkowego. Co prawda ta­kie oceny można formułować jedynie w odniesieniu do okoliczno­ści konkretnego przypadku, ale to nie wyklucza kierowania się w tym względzie określonymi dyrektywami aksjologicznymi.

Najbardziej ogólne założenie nakazuje przyjąć, że skoro w warunkach funkcjonowania rynku pracy rosną wymagania pracodawcy co do ilości i jakości pracy świadczonej przez pracowni­ka, to zwiększają się również jego obciążenia psychiczne związa­ne z koniecznością sprostania tym wymaganiom i obawą o ewentualną utratę miejsca pracy, którym musi podołać przecięt­ny ludzki organizm. Dotyczy to także zadrażnień, które na tym tle mogą powstawać między pracownikiem i jego przełożonymi, wyda­jącymi mu polecenia dotyczące pracy (art. 100 § 1 KP) oraz oce­niającymi ich wykonanie. Czynienie użytku z dyrektywnych kompe­tencji pracodawcy musi jednak następować w sposób szanujący pracowniczą godność (art. 111 KP) i respektujący ukształtowane w zakładzie pracy zasady współżycia społecznego (art. 94 pkt 10 KP). Nietaktowne czy niekulturalne odnoszenie się przełożonego do podległych mu pracowników, nie mówiąc już o przejawianiu wo­bec nich fizycznej agresji, jest więc zachowaniem bezprawnym i je­śli nawet „dotyczy” umówionej pracy, to wystawia pracownika na stres, którego w żadnym razie nie sposób uznać za normalnie związany z jej wykonywaniem. To samo można powiedzieć o stre­sie pracownika, który z grubiaństwem przełożonego styka się w związku z nieobiektywną lub niesprawiedliwą oceną swej pracy, a zatem z oceną naruszającą ponadto normę z art. 94 pkt 9 KP.

Stres psychiczny wywołany „nieporozumieniem” z przełożo­nym może więc być kwalifikowany jako zewnętrzna współprzyczy­na udaru mózgu, zależnie od źródeł danego konfliktu i form jego przebiegu, nie wyłączając konfliktów dotyczących sposobu czy­nienia przez przełożonych użytku z kompetencji do wydawania podwładnym poleceń dotyczących pracy.

Wyrok SN z dn. 11.02.1999 r., II UKN 472/98, OSNAP 2000/7/292.

Praca dyrektora jest z istoty swej związana z dużą odpowiedzialnością, a występujące w jej toku stresy nie mogą być uznane za nietypowe warunki pracy w rozumieniu przyczyny zewnętrznej zdarzenia.

Wyrok SN z dn. 14.02.1996 r., II PRN 2/96, OSNAP 1996/17/252.

Skomentuj