Skuteczniejsze dochodzenie praw prac. migrujących

Skuteczniejsze dochodzenie praw prac. migrujących

Informacja dotycząca ustawy z dnia 29 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów UE.

Celem dyrektywy, z której wynikają zmiany w polskich ustawach, jest określenie środków, które powinny stosować państwa członkowskie, aby ułatwić pracownikom migrującym w ramach rynku wewnętrznego (obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego) oraz członkom ich rodzin, korzystanie z uprawnień określonych przepisami o swobodnym przepływie pracowników.

Środki te obejmują:

1) zapewnienie odpowiednich procedur dochodzenia roszczeń na drodze sądowej zarówno przez pracowników, jak i członków ich rodzin, gdyby spotkali się oni z nieuzasadnionymi ograniczeniami praw przyznanych im w rozporządzeniu 492/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady;

2) umożliwienie partnerom społecznym, w tym związkom zawodowym, za zgodą wnoszącego skargę pracownika mobilnego, uczestniczenia w postępowaniu sądowym;

3) wprowadzenie środków służących przeciwdziałaniu wiktymizacji w związku z wniesieniem skargi;

4) ustanowienie struktur na szczeblu krajowym, które będą promować równe traktowanie w zakresie swobodnego przepływu pracowników, a także realizować zadania w zakresie udzielania informacji i porad prawnych, prowadzenia niezależnych badań oraz publikowania raportów i rekomendacji;

5) wspieranie dialogu z partnerami społecznymi.

Dyrektywa 2014/54/UE nie zwiększa zakresu „materialnych” uprawnień pracowników migrujących, jej zakres pokrywa się z zakresem uprawnień określonym w art. 1–10 rozporządzenia 492/2011. W polskich przepisach uprawnień tych dotyczą: ustawa – Kodeks pracy, ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawa o świadczeniach rodzinnych, ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawa o pomocy społecznej, ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawa o systemie oświaty.   Większość nakładanych dyrektywą zobowiązań jest już w Polsce, na podstawie ww. przepisów, realizowana.

System prawa krajowego, mający za zadanie zapewnienie osiągnięcia celu dyrektywy, opiera się na następujących założeniach:

I. Art. 45 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 1–10 rozporządzenia 492/2011 stosowane są bezpośrednio.

II. Dodatkowo uprawnienia obywateli korzystających ze swobody przepływu pracowników oraz członków ich rodzin, zawarte w art. 1–10 rozporządzenia 492/2011, są odzwierciedlone w przepisach odpowiednich krajowych aktów prawnych. Tym samym swoim zakresem stosowania odpowiadają poszczególnym prawom wymienionym w art. 2 dyrektywy 2014/54/UE. Przepisy te także stanowią podstawę dochodzenia praw wynikających z zakresu stosowania dyrektywy.

III. W celu zapewnienia jasności przepisów, w horyzontalnej ustawie z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej dotyczących równego traktowania w art. 1 wprowadzony zostanie dodatkowy ustęp, doprecyzowujący, iż jej przepisy stosuje się również do kwestii równego traktowania obywateli państw członkowskich UE korzystających ze swobodnego przepływu pracowników.

IV. Zgodnie z krajowym porządkiem prawnym egzekwowanie na drodze sądowej obowiązków i uprawnień wynikających z art. 45 TFUE i art. 1–10 rozporządzenia 492/2011 we wszystkich sprawach z zakresu stosowania dyrektywy 2014/54/UE oraz krajowych aktów prawnych, które swoim zakresem stosowania odpowiadają poszczególnym prawom wymienionym w art. 2 dyrektywy, odbywa się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego lub ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Określenie odpowiedniego reżimu – cywilnego lub administracyjnego – następuje na podstawie ogólnych zasad i zależy od przedmiotu sprawy.

V. Zgodnie z ogólnymi zasadami możliwy jest udział organizacji społecznych w przypadku obu rodzajów postępowań.

Skomentuj