Środki ochrony indywidualnej – obowiązujące przepisy

Środki ochrony indywidualnej – obowiązujące przepisy

Od dnia 21 kwietnia 2018 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz uchylenia dyrektywy Rady 89/686/EWG.

Podstawę prawną certyfikacji odzieży ochronnej w Polsce stanowiło rozporządzenie Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej wdrażające postanowienia dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 89/686/EWG. Jednak dyrektywa 89/686/EWG utraciła moc ze skutkiem od dnia 21 kwietnia 2018 r. Od tego momentu zaczęło obowiązywać rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz uchylenia dyrektywy Rady 89/686/EWG. W związku z tym rozporządzenie Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej również zostało uchylone przez rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 10 maja 2019 r. uchylające rozporządzenie w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej.

Zgodnie z obowiązującymi nowymi przepisami – art. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 marca 2016 r. środkami ochrony indywidualnej są:

  1. środki zaprojektowane i wyprodukowane do noszenia lub trzymania przez osobę w celu ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń dla zdrowia lub bezpieczeństwa tej osoby;
  2. wymienialne elementy składowe środków, o których mowa w lit. a), mające zasadnicze znaczenie dla ich funkcji ochronnej;
  3. systemy przyłączy do środków, o których mowa w lit. a), które nie są noszone ani trzymane przez osobę, są zaprojektowane do łączenia tych środków z urządzeniem zewnętrznym lub ze stabilnym punktem kotwiczącym, nie są przeznaczone do trwałego przymocowania i nie wymagają przeprowadzenia prac montażowych przed użyciem.

Pracodawca zgodnie z postanowieniami Kodeksu pracy jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie ŚOI zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się nimi (art. 2376 § 1 k.p.). Ponadto pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w ww. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r.

Zgodnie z postanowieniami tego rozporządzenia ŚOI klasyfikuje się wg kategorii zagrożeń, przed którymi mają chronić (załącznik I do ww. rozporządzenia):

  1. Kategoria I obejmuje wyłącznie następujące zagrożenia minimalne:
  • powierzchowne urazy mechaniczne;
  • kontakt ze środkami czyszczącymi o słabszym działaniu lub dłuższy kontakt z kontakt z gorącymi powierzchniami o temperaturze nieprzekraczającej 50°C;
  • uszkodzenie wzroku w wyniku narażenia na działanie światła słonecznego (innego niż podczas obserwacji słońca);
  • czynniki atmosferyczne, które nie mają charakteru ekstremalnego.
  1. Kategoria II obejmuje zagrożenia inne niż wymienione w kategoriach I i III;
  2. Kategoria III obejmuje wyłącznie zagrożenia, które mogą mieć bardzo poważne konsekwencje, takie jak śmierć lub nieodwracalne szkody na zdrowiu, związane z:
  • niebezpiecznymi dla zdrowia substancjami i mieszaninami;
  • atmosferą o niedostatecznej zawartości tlenu;
  • szkodliwymi czynnikami biologicznymi;
  • promieniowaniem jonizującym;
  • środowiskiem o wysokiej temperaturze, którego skutki są porównywalne do działania powietrza o temperaturze wynoszącej co najmniej 100°C;
  • środowiskiem o niskiej temperaturze, którego skutki są porównywalne do działania powietrza o temperaturze wynoszącej –50°C lub niższej;
  • upadkiem z wysokości;
  • porażeniem prądem elektrycznym i pracami pod napięciem;
  • utonięciem;
  • przecięciami przez przenośną pilarkę łańcuchową;
  • strumieniem pod wysokim ciśnieniem;
  • postrzałem lub pchnięciem nożem;
  • szkodliwym hałasem.

Kategoria III obejmuje zagrożenia, które mogą mieć bardzo poważne konsekwencje, takie jak śmierć lub nieodwracalne szkody na zdrowiu, natomiast kat. I obejmuje wyłącznie zagrożenia minimalne. Z kolei ostatnia kat. II obejmuje zagrożenia inne niż wymienione w kat. I i III.

Skomentuj