Transport i przeładunek materiałów niebezpiecznych

Transport i przeładunek materiałów niebezpiecznych

Każdy przedsiębiorca powinien zadać sobie pytanie co rozumiemy pod pojęciem materiał niebezpieczny.

Durzyński Dariusz wskazuje w publikacji Transport i magazynowanie materiałów niebezpiecznych, że zakres pojęciowy terminu „materiały niebezpieczne” stosowanego w przepisach regulujących przewóz drogowy jest znacznie szerszy niż substancje chemiczne, substancja niebezpieczna.

Materiały niebezpieczne obejmują zarówno substancje chemiczne, odpady tych substancji, jak i opakowania zanieczyszczone substancją chemiczną. Są one wytwarzane głównie przez przemysł chemiczny.

Zgodnie z ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych, za towary (materiały) niebezpieczne należy uznać materiał lub przedmiot, który zgodnie z ADR, RID lub ADN nie jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego przewozu na warunkach określonych w tych przepisach.

Durzyński Dariusz zwraca ponadto uwagę, że substancje niebezpieczne stwarzają niebezpieczeństwo dla życia ludzi, zwierząt i środowiska. Transport dużych ilości tych materiałów jest problemem globalnym. W wyniku niekontrolowanego uwolnienia znacznych ilości substancji niebezpiecznych o właściwościach utleniających, palnych, toksycznych itp. do otoczenia (wyciek podczas awarii instalacji przemysłowej, rozszczelnienie cysterny podczas transportu, wypadek drogowy itp.) może wystąpić ryzyko katastrofy ekologicznej, co stanowi poważne zagrożenie dla ludzi oraz środowiska naturalnego.

Transport materiałów niebezpiecznych, ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i środowiska, podlega szczególnym rygorom w zakresie klasyfikacji materiału, jego dopuszczenia do przewozu, doboru opakowania, oznakowania oraz wymagań odnoszących się do kierowcy, środka transportu i realizacji przewozu.

Komisja Europejska w wydanych dyrektywach za priorytet działań państw członkowskich uznaje zapewnienie bezpiecznych warunków życia. W związku z tym wymagane jest zapewnienie bezpiecznego transportu towarów niebezpiecznych na całym obszarze Unii Europejskiej.

Przepisy regulujące transport materiałów niebezpiecznych
Zasady transportu materiałów niebezpiecznych zostały unormowane ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych oraz w aktach wykonawczych do tej ustawy i w sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) – oświadczenie rządowe z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 882).

Umowa ADR zawiera część właściwą oraz załączniki A i B, które stanowią jej integralną część.

Załącznik A ADR zawiera podział wszystkich produkowanych na świecie materiałów niebezpiecznych na klasy zagrożeń oraz szczegółową klasyfikację tych materiałów w poszczególnych klasach:

1 - Materiały i przedmioty wybuchowe

2 - Gazy

3 - Materiały ciekłe zapalne

4.1 - Materiały stałe zapalne

4.2 - Materiały samozapalne

4.3 - Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy zapalne

5.1 - Materiały utleniające

5.2 - Nadtlenki organiczne

6.1 - Materiały trujące

6.2 - Materiały zakaźne

7 - Materiały promieniotwórcze

8 - Materiały żrące

9 - Różne materiały i przedmioty niebezpieczne

Poniżej zostaną zaprezentowane jedynie zasady bezpiecznego transportu oraz przeładunku materiałów niebezpiecznych w transporcie drogowym, na podstawie przepisów ADR.

Obowiązki uczestników przewozu materiałów niebezpiecznych według ADR

Przepisy ADR określają na każdym etapie przygotowania i realizacji przewozu obowiązki poszczególnych jego uczestników:

  • nadawcy (tj. producenta, importera na dany obszar celny, zleceniodawcy przewozu),
  • załadowcy (zwykle pracownika nadawcy, czasem przewoźnika),
  • przewoźnika (podmiotu uprawnionego do świadczenia w imieniu własnym usług przewozu ładunków),
  • kierowcy (działającego w imieniu przewożącego ładunek),
  • odbiorcy (przyjmującego ładunek, bez względu na jego dalsze przeznaczenie),
  • rozładowcy (zdejmującego kontener, kontener do przewozu luzem, MEGC, kontener-cysternę lub cysternę przenośną z pojazdu; wyładowującego towary niebezpieczne w sztukach przesyłki, małe kontenery lub cysterny przenośne z pojazdu lub z kontenera; lub dokonującego rozładunku towarów niebezpiecznych z cysterny (pojazdu-cysterny, cysterny odejmowalnej, cysterny przenośnej lub kontenera-cysterny), z pojazdu-baterii, z MEMU, z MEGC, z pojazdu, z dużego kontenera, z małego kontenera do przewozu luzem lub z kontenera do przewozu luzem),
  • innych podmiotów uczestniczących w realizacji przewozu.

Skomentuj