Zmiana przepisów dotycząca transportu drogowego

Zmiany w ustawie o czasie pracy kierowców oraz ustawie o transporcie drogowym wynikają z obowiązku wdrożenia do polskiego porządku prawnego przepisów wynikających z „pakietu drogowego” trzech rozporządzeń Unijnych

W Dzienniku Ustaw z 16 maja 2013 r. poz. 567 ukazała się ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Zmiany wchodzą w życie z dniem 16 lipca 2013 r.

Szerokie omówienie tej ustawy znajdujemy w sejmowym uzasadnieniu.

Projektowana ustawa stanowi regulację zapewniającą stosowanie ww. przepisów rozporządzeń (WE). Istotą projektu jest wprowadzenie nowych zasad dostępu do zawodu przewoźnika drogowego oraz do rynku krajowego i międzynarodowego transportu drogowego.

Projekt przewiduje, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Wzór zezwolenia oraz zakres niezbędnych danych w nim zawartych określony zostanie w drodze rozporządzenia  ministra  właściwego do spraw transportu.  

 Podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr  1072/2009 i nr 1073/2009.

Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu osób: samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż  9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania licencji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Wzory licencji w powyższym zakresie określone zostaną  w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra  właściwego do spraw transportu.  

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zastąpi funkcjonujące obecnie licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Proces wymiany tych dokumentów na zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będzie odbywał się stopniowo, bez wprowadzania dodatkowych obciążeń dla przedsiębiorców. Jednocześnie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będzie uprawniało do ubiegania się o licencję wspólnotową.

Poniższa tabela w sposób syntetyczny prezentuje aktualny stan prawny oraz proponowane zmiany w zakresie wymaganych uprawnień przewozowych.

Rodzaj działalności

Uprawnienie przewozowe wymagane zgodnie z aktualnym stanem prawnym

Uprawnienie przewozowe wymagane zgodnie z  projektowanymi zmianami

Krajowy transport drogowy osób

Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Krajowy przewóz drogowy rzeczy

Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy

Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy (uprawniająca do wykonywania pośrednictwa przy przewozie rzeczy)

Licencja na wykonywanie działalności gospodarczej w  zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy

Krajowy przewóz osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 7 – 9 osób łącznie z kierowcą

Licencja na wykonywanie krajowego  transportu drogowego osób

Licencja na wykonywanie krajowego  przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

 

Krajowy przewóz osób samochodem osobowym

Licencja na wykonywanie krajowego  transportu drogowego osób

Licencja na wykonywanie krajowego  przewozu osób samochodem osobowym

Transport drogowy taksówką

Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką

Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką

Międzynarodowy transport drogowy osób i rzeczy

Licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego

Licencja wspólnotowa wydawana na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Projektowane przepisy stanowią, że organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest starosta właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się przez przedsiębiorcę o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował do starosty o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Projektowane przepisy przewidują, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Projekt pozostawia dotychczasową właściwość miejscową organów właściwych w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, licencji na wykonywanie krajowego przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.  

Projekt przewiduje, że organem właściwym do wydania licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.  

Projektowane przepisy wprowadzają rozstrzygnięcia w zakresie uzyskiwania certyfikatu kompetencji zawodowej przewoźnika drogowego, mając na uwadze postanowienia rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Projekt przewiduje, że uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych w drogowym transporcie osób lub rzeczy wymaga wykazania się wiedzą niezbędną do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, określoną w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz złożenia, z wynikiem pozytywnym, egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną, działającą przy jednostce certyfikującej. Egzamin  składać się będzie z dwóch części, tj. testu pisemnego zawierającego zbiór pytań i odpowiedzi wielokrotnego wyboru oraz pisemnego zadania egzaminacyjnego. Maksymalna liczba punktów, jaką można uzyskać z każdej części egzaminu, stanowi 50% ogólnej liczby możliwych do uzyskania punktów. Rozstrzygniecie w zakresie wymaganej liczby punktów dla zaliczenia egzaminu przewidziane jest natomiast w rozporządzeniu (WE) nr  1071/2009.

Warunki i tryb przeprowadzenia egzaminu określa regulamin, opracowany przez jednostkę certyfikującą wyznaczoną przez ministra właściwego do spraw transportu.  Regulamin podlega zatwierdzeniu  przez ministra właściwego do spraw transportu.

W odniesieniu do egzaminu na certyfikat kompetencji zawodowych, projekt przewiduje  zwolnienie z egzaminu, o którym mowa w art. 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w przypadku legitymowania się odpowiednio potwierdzoną wiedzą  z zakresu objętego egzaminem.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: jednostki certyfikujące, wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i tryb ustalania jej składu,  rodzaje zabezpieczeń certyfikatu kompetencji zawodowych oraz tryb zwalniania z egzaminu pisemnego.

Projektowane przepisy stanowią, że certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób lub rzeczy wydany przed dniem 4 grudnia 2011 r. uznaje się za równoważny z certyfikatem, o którym mowa w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr  1071/2009, bez obowiązku zdawania egzaminu uzupełniającego.

Projekt przewiduje pobieranie opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i ustala, że jej wysokość nie może być wyższa niż równowartość 300 euro.

W związku z wprowadzeniem zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego projekt dokonuje uzupełnień w treści załączników nr 1, 2 i 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie kar.  

W przypadku gdy przedsiębiorca złożył przed dniem wejścia w życie ustawy wniosek o przedłużenie uprawnień przewozowych wynikających z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, właściwy organ po sprawdzeniu spełniania przez przedsiębiorcę wymogów, o których mowa w art. 5a lub art. 5c ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym projektowaną ustawą, wydaje odpowiednio zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję.  

Projekt przewiduje, że w przypadku gdy przedsiębiorca złożył przed dniem wejścia w życie ustawy wniosek o przedłużenie uprawnień przewozowych wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, właściwy organ po sprawdzeniu spełniania przez przedsiębiorcę wymogów jakościowych niezbędnych do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, o których mowa w art. 5b ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym projektowaną ustawą, wydaje licencję wspólnotową.

Licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania licencji wspólnotowej. W przypadku gdy przedsiębiorca złożył wniosek o wydanie dodatkowego wypisu z licencji na krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, właściwy organ po sprawdzeniu spełniania przez przedsiębiorcę wymogów dotyczących zdolności finansowej wydaje wypis z licencji.

Objęcie kierowców pracujących na własny rachunek przepisami ustawy z dnia 16  kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.) powoduje konieczność kontrolowania stosowania tych przepisów przez ww. kierowców. W związku z  tym proponuje się dodanie w art. 50 zawierającym wykaz zadań Inspekcji Transportu Drogowego nowego zadania, którym będzie kontrola czasu pracy przedsiębiorców wykonujących osobiście działalność gospodarczą w zakresie przewozów drogowych, dla której to działalności  wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych, kontrola czasu pracy przedsiębiorców i kierowców niebędących przedsiębiorcami, którzy świadczą usługi kierowania pojazdem na rzecz podmiotów posiadających licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, przy wykonywaniu przewozów drogowych podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR.

Stosownie do zmiany art. 50 pkt 1 proponuje się przeredagowanie art. 68 w taki sposób, aby w wykazie podmiotów podlegających kontroli określonej w art. 50 i art. 87 ustawy dodane zostały kolejne podmioty, tj.:

1) przedsiębiorcy wykonujący osobiście działalność gospodarczą w zakresie przewozów drogowych, dla której to działalności wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych, przy wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR,

2) przedsiębiorcy i kierowcy niebędący przedsiębiorcami świadczący usługi kierowania pojazdem na rzecz podmiotów posiadających licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, przy wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR.

Stosownie do proponowanego art. 68 ust. 1 pkt 2 kontrola tych podmiotów będzie dotyczyła przestrzegania czasu pracy. Należy podkreślić, że kontrolę czasu pracy kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy przeprowadzają inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy. 

Ponadto należy określić rodzaj naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy i wysokość kary za te naruszenia. Proponuje się umieścić w art. 92 w nowo dodanych ust. 4a, 4b i 4c przepisy określające karę za przekroczenie tygodniowego wymiaru czasu pracy, karę za nieudzielenie przerwy na odpoczynek, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, oraz kary za nieprowadzenie ewidencji czasu pracy.

Proponuje się, aby przedsiębiorcy wykonujący osobiście działalność gospodarczą, dla której wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych, a także podmioty posiadające licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, na rzecz którego przedsiębiorcy lub kierowcy niebędący przedsiębiorcami świadczą usługi kierowania pojazdem, przy wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr  561/2006 albo Umowie AETR, podlegali karze grzywny w wysokości od 100 zł do 2.000 zł za przekroczenie tygodniowego wymiaru czasu pracy.

Proponuje się, aby przedsiębiorcy wykonujący osobiście działalność gospodarczą, dla której wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych, a także podmioty posiadające licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, na rzecz którego przedsiębiorcy lub kierowcy niebędący przedsiębiorcami świadczą usługi kierowania pojazdem, przy wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR, podlegali karze grzywny w wysokości od 100 zł do 2.000 zł za nieudzielenie przerwy na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin.

Ponadto proponuje się, aby za nieprowadzenie ewidencji czasu pracy przedsiębiorcy wykonujący osobiście działalność gospodarczą, dla której wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych, a także podmioty posiadające licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, na rzecz którego przedsiębiorcy lub kierowcy niebędący przedsiębiorcami świadczą usługi kierowania pojazdem, przy wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR, podlegali karze grzywny w wysokości od 100 zł do 2.000 zł.

 Opracowanie zmian w ustawie o czasie pracy kierowców wynika z konieczności wdrożenia do polskiego prawa art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit 2 dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego przepisy dyrektywy stosuje się do kierowców pracujących na własny rachunek od dnia 23 marca 2009 r. Stosownie do art. 2 ust. 1 akapit 3 dwa lata przed wejściem w życie tego przepisu Komisja Europejska przedstawiła sprawozdanie zawierające analizę konsekwencji wyłączenia kierowców pracujących na własny rachunek z zakresu dyrektywy. Sprawozdanie to było podstawą do przygotowania w 2007 r. projektu dyrektywy wyłączającej kierowców pracujących na własny rachunek z zakresu dyrektywy. Prace legislacyjne trwały prawie trzy lata i zakończyły się dnia 30 czerwca 2010 r. decyzją o wycofaniu projektu nowelizacji, po jego odrzuceniu w dniu 16 czerwca przez Parlament Europejski.

W związku z wycofaniem projektu, Dyrektor Generalny Dyrekcji ds. Mobilności i Transportu Komisji Europejskiej Matthias Ruete zwrócił się w dniu 12 lipca 2010 r. do Stałego Przedstawicielstwa RP przy Unii Europejskiej o informację dotyczącą sposobu wdrożenia art. 2 ust. 1 dyrektywy. W tej sytuacji należało dostosować przepisy ustawy o czasie pracy kierowców do art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/15/WE.

Planowana zmiana ustawy o czasie pracy kierowców powoduje konieczność zmiany ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w części dotyczącej zadań Inspekcji Transportu Drogowego oraz określenia naruszeń przepisów o czasie pracy i prowadzeniu ewidencji czasu pracy, a także wysokości kar za te naruszenia.

W przepisach ogólnych, w art. 1 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców proponuje się dodać nowe pkt 1a – 1c, z których będzie wynikało, że przepisy ustawy obejmują również:

1) przedsiębiorców, którzy wykonują osobiście działalność gospodarczą w zakresie przewozów drogowych, do których wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu potwierdzającego uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, z tym że będą to przewozy podlegające rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającemu rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającemu rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z  11.04.2006, str. 1, z późn. zm.) albo Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w  Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087 oraz z 2009 r. Nr 190, poz. 1479),

2) przedsiębiorców, którzy świadczą usługi kierowania pojazdem na rzecz podmiotów posiadających licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego; przepis będzie dotyczył przewozów drogowych podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR,

3) kierowców niebędących przedsiębiorcami, którzy świadczą usługi kierowania pojazdem na rzecz podmiotów posiadających licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego; przepis będzie dotyczył przewozów  drogowych podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR.

Obecnie ustawa określa czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy. Planowana zmiana wynika z obowiązku wdrożenia do polskiego prawa art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/15/WE.

Proponuje się dodanie w projekcie ustawy nowego rozdziału określającego czas pracy przedsiębiorców i kierowców wymienionych w pkt 1, 2 i 3 objętych nowymi przepisami.

Rozdział ten zawiera przepisy określające definicję czasu pracy, średni tygodniowy czas pracy kierowców, wymiar odpoczynku dziennego i tygodniowego, a także przepisy dotyczące ewidencji czasu pracy. Przedsiębiorcy i kierowcy wymienieni w art. 1 ust. 1 pkt 1a – 1c wykonują przewozy drogowe podlegające rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 lub Umowie AETR, a zatem wymiar odpoczynku dziennego i tygodniowego tych kierowców powinien być zgodny z  rozporządzeniem lub Umową AETR.

Czasem pracy przedsiębiorców wykonujących osobiście działalność gospodarczą, dla prowadzenia której wymagane jest posiadanie licencji wspólnotowej lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych i która to działalność polega na wykonywaniu przewozów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR, jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, w którym pozostaje on na swoim stanowisku pracy, będąc do dyspozycji podmiotu, dla którego świadczy usługę przewozu drogowego i wykonuje czynności wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy. Czynności te nie obejmują ogólnej pracy administracyjnej, o której mowa w art. 3 lit. a pkt 2 dyrektywy 2002/15/WE. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy czas pracy kierowcy stanowi czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr  561/2006, przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Przewóz drogowy nie obejmuje więc ogólnej pracy administracyjnej, niezwiązanej bezpośrednio z trwającą operacją transportową; nie ma więc potrzeby zaznaczania tego w ustawie w odniesieniu do samozatrudnionych kierowców.

Czasem pracy przedsiębiorców świadczących usługi kierowania pojazdem na rzecz podmiotów posiadających licencję wspólnotową lub inny dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania przewozów drogowych oraz kierowcy niebędącego przedsiębiorcą i świadczącego wymienione usługi, jeżeli wykonują przewozy podlegające rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR, jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, podczas którego pozostają oni na swoim stanowisku pracy, będąc do dyspozycji podmiotu, dla którego świadczą usługę przewozu drogowego i wykonując czynności, określone w art. 6 ust. 1. Do czasu pracy tych podmiotów wlicza się czas pozostawania w gotowości, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy.

Średni tygodniowy czas pracy wymienionych przedsiębiorców i kierowców nie może przekraczać 48 godzin, a maksymalny tygodniowy czas pracy może być przedłużony do 60 godzin, jeżeli w ciągu czterech miesięcy nie została przekroczona średnia 48 godzin na tydzień. Podany wymiar czasu pracy dotyczy ww. przedsiębiorców i kierowców niezależnie od liczby podmiotów, dla których świadczą swoje usługi, oraz niezależnie od tego, czy wykonują pracę w ramach własnej działalności, zlecenia czy też w ramach stosunku pracy u innych przedsiębiorców. Omawianych przedsiębiorców i kierowców obowiązywać będą przepisy art. 13 ust. 1, art. 21 i art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, dotyczące przerw przeznaczonych na odpoczynek w zależności od liczby godzin pracy oraz pracy w porze nocnej. Z uwagi na fakt, że przedsiębiorcy i kierowcy, których dotyczy projekt ustawy, wykonują przewozy podlegające przepisom rozporządzenia (WE) nr 561/2006 albo Umowie AETR, wymiar dobowego i tygodniowego odpoczynku powinien być zgodny z wymiarem tych odpoczynków określonych w

Skomentuj