Określenie w skierowaniu na badania wysokości, na jakiej zatrudniony wykonuje pracę, po ostatniej zmianie przepisów

W wyniku ostatniej nowelizacji rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30.05.1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 2067 ze zm.) – dalej: „BadaLekR”, istotnym zmianom uległa treść Załącznika Nr 1, zawierającego wskazówki metodyczne w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników.

Jedna ze zmian, które weszły w życie z dniem 16.12.2020 r. polega na rezygnacji z różnicowania zakresów badań w zależności od poziomu, na jakim wykonywana jest praca na wysokości „do 3 metrów” i „powyżej 3 metrów”.

Czy fakt ten ma wpływ na treść skierowania na badania profilaktyczne oraz na ich zakres?

Praca na wysokości

Praca na wysokości została zaliczona do prac szczególnie niebezpiecznych. O tym, w jakich przypadkach mamy do czynienia z „pracą na wysokości” dowiadujemy się z § 105 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. w Dz.U. z 2003 r., poz. 1650 ze zm.) – dalej: „OgólPrzepBhpR”.

Przepis ten stanowi, że jest to praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi (wewnątrz budynku) lub ziemi (na zewnątrz budynku).

Przy czym, do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:

  1. osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi;
  2. wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości.

Zaistnienie jednej z powyższych przesłanek sprawia, że w przypadku spełniającym opisane w niej kryteria nie będziemy mieli do czynienia z pracą na wysokości.

W myśl § 108-110 OgólPrzepBhpR za pracę na wysokości uznawane są w szczególności prace: na drabinach, klamrach, rusztowaniach, pomostach, podestach i innych podwyższeniach nieprzeznaczonych na pobyt ludzi: słupach, masztach, konstrukcjach wieżowych, kominach, konstrukcjach budowlanych bez stropów itp.

Przy czym praca na wysokości występuje nie tylko przy robotach wykonywanych na otwartej przestrzeni. W definicję pracy na wysokości wpisuje się również forma aktywności, z którą mamy do czynienia w niemal każdym przedsiębiorstwie, a mianowicie praca polegająca na myciu okien z wysokości wyższej niż 1 metr nad poziomem ziemi lub podłogi w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z dwóch przesłanek wymienionych powyżej w pkt 1 lub 2 wyłączających stan „pracy na wysokości”.


Dalsza część komentarza prawnego na ten temat dostępna w Asystent BHP Serwis


Autor komentarza:

Piotr Wąż – doktor nauk prawnych specjalizującym się w problematyce prawa pracy, prawa spółek i prawa koncernowego.

Skomentuj