Profilaktyczne badania kontrolne po okresie odosobnienia spowodowanego koronawirusem

Aktualnie obowiązujące przepisy wprost nie nakładają na pracodawców obowiązku kierowania na badania profilaktyczne pracowników powracających do pracy po okresie nieobecności spowodowanej odbywaniem kwarantanny bądź izolacji będących odpowiednio następstwem podejrzenia lub stwierdzenia zakażenia SARS-CoV-2 (COVID-19). Niemniej jednak, przy odpowiednim układzie zdarzeń obowiązek taki powstanie w oparciu o art. 229 § 2 zdanie 2 kodeksu pracy (dalej: KP).

Kontrolne badania lekarskie

Na podstawie art. 229 § 2 zd. 2 KP, pracownik powracający po trwającym ponad 30 dni okresie niezdolności do pracy spowodowanym chorobą podlega obowiązkowym kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.

Upływ 30 dni niezdolności do pracy spowodowany chorobą sprawia, że ostatnio otrzymane przez pracownika orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku pracy traci swą aktualność i wymagane są kolejne badania lekarskie, które poprzedzają chwilę ponownego dopuszczenia go do pracy. Obowiązek skierowania na badania aktywuje się w momencie zgłoszenia przez pracownika gotowości świadczenia pracy po okresie niezdolności do jej świadczenia spowodowanej chorobą[1].

W kontekście komentowanego przepisu powstaje pytanie; czy omawianym badaniom podlega również pracownik powracający do pracy po odbyciu kwarantanny czy izolacji związanej z koronawirusem?

Definicje stanów odosobnienia

Legalne definicję kwarantanny oraz izolacji, w tym izolacji w warunkach domowych odnajdujemy w ChorZakU[2].

Zgodnie z przepisami tej ustawy, kwarantanna jest stanem odosobnienia osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych (art. 2 pkt 12 ChorZakU). Izolacja to odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby (art. 2 pkt 11 ChorZakU). Natomiast izolacja w warunkach domowych to odosobnienie osoby chorej z przebiegiem choroby zakaźnej niewymagającej bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych w jej miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapobieżenia szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych (art. 2 pkt 11a ChorZakU)…

[1] Por. wyrok SN z 21.09.2001 r., I PKN 639/00, OSNAPiUS 2003/17/415, wyrok WSA w Gdańsku z 29.01.2009 r., III SA/Gd 359/2008, LexPolonica nr 2302451.

[2] Ustawa z 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm.).


Dalsza część komentarza prawnego na ten temat dostępna w Asystent BHP Serwis 


Autor komentarza:

Piotr Wąż
doktor nauk prawnych specjalizującym się w problematyce prawa pracy, prawa spółek i prawa koncernowego.

Skomentuj