Promieniowanie optyczne. Ocena ryzyka zawodowego

Promieniowanie optyczne. Ocena ryzyka zawodowego

Obowiązkiem pracodawcy jest wyznaczenie poziomu ekspozycji przy uwzględnieniu wszystkich czynności związanych z eksploatacją źródła promieniowania w miejscu pracy.

Promieniowanie optyczne jest to promieniowanie elektromagnetyczne o długości fal w zakresie od 100 nm do 1 mm.

Promieniowanie optyczne dzieli się na:

1) promieniowanie nadfioletowe (UV) czyli nadfiolet – promieniowanie optyczne o długości fali w przedziale od 100 nm do 400 nm; zakres nadfioletu dzieli się na pasma: UVA (315–400 nm), UVB (280–315 nm) oraz UVC (100–280 nm),
2) promieniowanie widzialne (światło), (VIS) czyli światło – promieniowanie optyczne o długości fali w przedziale od 380 nm do 780 nm,
3) promieniowanie podczerwone – promieniowanie optyczne o długości fali w przedziale od 780 nm do 1 mm; zakres podczerwieni dzieli się na pasma: IRA (780 – 1400 nm), IRB (1400 – 3000 nm) oraz IRC (3000 nm–1 mm).
Fizyczne, chemiczne lub biologiczne zmiany w organizmie człowieka wywołane oddziaływaniem promieniowania optycznego określa się jako skutek promieniowania optycznego. Rodzaj skutku promieniowania optycznego zależy od składu widmowego promieniowania.

Bezpieczeństwo na stanowisku i miejscu pracy, związanym z ekspozycją pracowników na promieniowanie optyczne reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z ekspozycją na promieniowanie optyczne (J.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1619).
Zgodnie z tym rozporządzeniem istnieje możliwość ustalenia poziomu promieniowania nie tylko na podstawie pomiarów odpowiednich parametrów, ale też na podstawie danych producenta urządzenia będącego źródłem promieniowania lub obliczeń odpowiednich parametrów promieniowania.

Za źródła promieniowania optycznego uznaje się:
a) w przypadku promieniowania nielaserowego:
– źródła elektryczne, w szczególności: promienniki nadfioletu (UV), podczerwieni (IR), żarówki, świetlówki, lampy metalohalogenkowe, rtęciowe, ksenonowe, deuterowe i inne,
– źródła luminescencyjne i termiczne, które emitują promieniowanie optyczne jako produkt uboczny wykonywanego procesu technologicznego, w szczególności: łuki elektryczne, palniki plazmowe i gazowe, paleniska, piece, roztopione metale lub inne materiały oraz wszelkie obiekty rozgrzane do wysokiej temperatury;
b) w przypadku promieniowania laserowego:
– lasery, czyli każde urządzenie wytwarzające lub wzmacniające promieniowanie optyczne w procesie kontrolowanej emisji wymuszonej,
– urządzenia laserowe, czyli każde urządzenie zawierające jeden albo więcej laserów w złożonym układzie optycznym, elektrycznym lub mechanicznym,

– laserowe systemy transmisji światłowodowej, w tym światłowodowe systemy telekomunikacyjne,
– źródła promieniowania wykorzystujące głównie emisję spontaniczną, lecz charakter wytwarzanego promieniowania i stwarzane przez niego zagrożenia uzasadniają traktowanie takiego źródła na równi z laserami, w szczególności diody elektroluminescencyjne (LED) dużych mocy.
Sposoby wyliczania poziomu ekspozycji dla promieniowania laserowego i nielaserowego określone zostały w załączniku do rozporządzenia MPiPS z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z ekspozycją na promieniowanie optyczne (J.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1619).

Skomentuj